Nowelizacja DSA od 6 listopada 2026: co muszą zrobić sklepy internetowe, portale i platformy

Stan prawny na dzień 25 października 2026.

6 listopada 2026 r. wchodzi w życie ustawa, która daje polskim urzędom narzędzia do egzekwowania aktu o usługach cyfrowych (DSA). Samo rozporządzenie 2022/2065 stosuje się od 17 lutego 2024 r., ale dopiero od listopada polskie organy, z Prezesem UKE jako koordynatorem, będą mogły przyjmować skargi, kontrolować serwisy i nakładać kary sięgające 6% światowego obrotu. Zmiana dotyczy każdej firmy, która przechowuje albo publikuje treści użytkowników: sklepu z opiniami, portalu z komentarzami, forum, serwisu ogłoszeniowego i marketplace'u. Wyjaśniam, co sprawdzić w serwisie i jak wygląda postępowanie przed organem.

Co zmienia nowelizacja DSA od 6 listopada 2026 r.?

Akt o usługach cyfrowych, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z 19 października 2022 r., stosuje się w całej Unii od 17 lutego 2024 r. Jako rozporządzenie obowiązuje bezpośrednio i nie wymaga przenoszenia do polskiego prawa, więc obowiązki dostawców usług pośrednich istnieją od ponad dwóch i pół roku. Do tej pory polskie przepisy nie wskazywały jednak organów, które mogłyby te obowiązki egzekwować, prowadzić postępowania i nakładać kary.

Tę lukę wypełnia ustawa z dnia 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2026 poz. 1296). Ogłoszono ją 6 października 2026 r., a w życie wchodzi po 30 dniach od ogłoszenia, 6 listopada 2026 r. Ustawa nie przewiduje przepisów przejściowych ani okresu na dostosowanie. Do ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (u.ś.u.d.e.) dodaje rozdział 3a o organach oraz rozdziały 4a-4f, które regulują certyfikację organów pozasądowego rozstrzygania sporów, status zaufanego podmiotu sygnalizującego, status zweryfikowanego badacza, skargi, postępowanie i kontrolę, odpowiedzialność cywilną oraz administracyjne kary pieniężne. Jednocześnie uchyla rozdział 3 u.ś.u.d.e., który dotąd zwalniał pośredników z odpowiedzialności za cudze treści.

Obowiązki materialne nadal wynikają z DSA, a nie z polskiej ustawy, natomiast od 6 listopada polski organ może sprawdzić ich wykonanie, wydać decyzję i nałożyć karę. Moim zdaniem firma, która odkładała dostosowanie serwisu w przekonaniu, że w Polsce nikt tego nie egzekwuje, traci ten argument z dniem wejścia ustawy w życie.

Kogo dotyczy DSA: sklep, portal, forum czy marketplace?

DSA przypisuje obowiązki warstwowo, dlatego najpierw trzeba ustalić, do której kategorii należy usługa, a często każda jej funkcja osobno. O kwalifikacji decyduje faktyczne działanie serwisu, niezależnie od nazwy, jaką nadaje mu firma.

Najszerszą kategorią jest usługa pośrednia (art. 3 lit. g DSA): zwykły przekaz, caching i hosting. Hosting to przechowywanie informacji przekazanych przez odbiorcę usługi i na jego żądanie. Mieszczą się w nim opinie i zdjęcia dodawane przez klientów pod produktami, komentarze pod artykułami, ogłoszenia, profile użytkowników i przechowywane pliki.

Platforma internetowa (art. 3 lit. i DSA) to hosting, który na żądanie odbiorcy usługi przechowuje informacje i „rozpowszechnia publicznie”, czyli udostępnia je potencjalnie nieograniczonej liczbie osób trzecich (art. 3 lit. k DSA). Definicja wyłącza sytuację, w której publiczne rozpowszechnianie jest „nieznaczną lub wyłącznie poboczną cechą innej usługi” i obiektywnie nie da się z niego korzystać bez tej usługi, pod warunkiem że taka konstrukcja nie służy obejściu rozporządzenia. Najdalej idące obowiązki z tej grupy mają platformy, które umożliwiają konsumentom zawieranie umów na odległość z przedsiębiorcami, a więc marketplace'y.

Sklep internetowy, który sprzedaje wyłącznie własne towary i publikuje tylko własne treści, w tym zakresie nie świadczy usługi pośredniej. Sytuacja zmienia się, gdy klienci mogą dodawać opinie, pytania albo zdjęcia, gdy w serwisie działa forum lub gdy przez stronę sprzedają inni przedsiębiorcy.

Osobny reżim dotyczy bardzo dużych platform i wyszukiwarek internetowych, które Komisja Europejska wskazała decyzją na podstawie art. 33 DSA. W tym tekście go pomijam.

Czy sklep z opiniami klientów jest platformą internetową?

Za uznaniem sklepu za platformę przemawia to, że opinie klientów są przechowywane na ich żądanie i widzi je każdy odwiedzający, więc spełniają obie przesłanki definicji. Przeciw przemawia wyjątek dla funkcji nieznacznej i pobocznej, ponieważ opinie pod produktem istnieją tylko w związku ze sprzedażą i bez sklepu nie mają sensu.

Moim zdaniem odpowiedź nie jest jednakowa dla wszystkich sklepów i zależy od tego, jak rozbudowana jest część serwisu tworzona przez klientów. Sekcja opinii pod własnymi produktami, bez profili użytkowników i bez możliwości prowadzenia dyskusji, ma mocne argumenty za wyjątkiem. Rozbudowana społeczność z rankingami recenzentów, forum, galerią zdjęć klientów i wpisami niezwiązanymi z konkretnym zakupem przestaje być funkcją poboczną.

Niepewność dotyczy jednak tylko obowiązków platformowych z art. 20-28 DSA, a mechanizm zgłoszeń z art. 16 i uzasadnianie decyzji z art. 17 DSA obowiązują w każdym wariancie, skoro opinie klientów są hostingiem bez względu na kwalifikację całego sklepu. Jeżeli sklep jest mikro- albo małym przedsiębiorstwem, spór o kwalifikację traci zresztą większość znaczenia, ponieważ i tak korzysta ze zwolnienia z art. 19 DSA.

Koordynator usług cyfrowych UKE i pozostałe organy

Zgodnie z nowym art. 15b u.ś.u.d.e. koordynatorem do spraw usług cyfrowych jest Prezes UKE. Koordynator przyjmuje skargi użytkowników, certyfikuje organy pozasądowego rozstrzygania sporów, nadaje status zaufanego podmiotu sygnalizującego i zweryfikowanego badacza oraz współpracuje z koordynatorami innych państw. Działa przy nim Krajowa Rada do spraw Usług Cyfrowych, organ opiniodawczo-doradczy liczący od 15 do 18 członków.

Kompetencje do prowadzenia postępowań i nakładania kar ustawa dzieli jednak między trzy organy (art. 15a u.ś.u.d.e.):

• Prezes UOKiK odpowiada za naruszenia obowiązków z rozdziału III sekcji 4 DSA, a więc art. 29-32, które dotyczą platform umożliwiających konsumentom zawieranie umów z przedsiębiorcami, oraz za inne naruszenia DSA, które godzą w interesy konsumentów;
• Przewodniczący KRRiT odpowiada za sprawy platform udostępniania wideo w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, z wyłączeniem spraw z sekcji 4;
• Prezes UKE odpowiada za wszystkie pozostałe sprawy.

Spór o właściwość między Prezesem UOKiK a Prezesem UKE rozstrzyga Prezes Rady Ministrów. W sprawach, których ustawa nie reguluje, organy stosują Kodeks postępowania administracyjnego z 14 czerwca 1960 r.

Prezes UKE nie będzie nadzorował każdej platformy dostępnej w Polsce, ponieważ DSA opiera nadzór na państwie, w którym dostawca ma główne miejsce prowadzenia działalności. Użytkownik z Polski może złożyć skargę do Prezesa UKE także na dostawcę z innego państwa UE, a koordynator przekaże ją koordynatorowi tego państwa i poinformuje o tym skarżącego (art. 22zh ust. 4 u.ś.u.d.e.). Dla polskiej spółki z siedzibą w kraju właściwy będzie natomiast polski organ.

Co firma powinna sprawdzić w serwisie przed 6 listopada?

Pracę zaczynam zawsze od mapy funkcji serwisu: gdzie użytkownicy publikują treści, czy są one publiczne, kto na stronie sprzedaje, kto i na jakiej podstawie podejmuje decyzje moderacyjne. Dopiero z tej mapy wynika, które z poniższych obowiązków firmę obejmują.

Każda usługa pośrednia

Dostawca wyznacza pojedynczy punkt kontaktowy dla organów państw członkowskich, Komisji i Europejskiej Rady ds. Usług Cyfrowych (art. 11 DSA) oraz punkt kontaktowy dla użytkowników, który nie może opierać się wyłącznie na zautomatyzowanych narzędziach (art. 12 DSA). Od 6 listopada punkt kontaktowy zyskuje znaczenie procesowe, ponieważ na jego adres właściwy organ doręcza pisma w postępowaniach (art. 22zzf u.ś.u.d.e.). Firma, która ma adres do doręczeń elektronicznych, może go wyznaczyć jako punkt kontaktowy. Jeżeli skrzynka nie ma przypisanej osoby, zastępstwa i terminu reakcji, firma ryzykuje, że przeoczy urzędowe pismo.

Regulamin (art. 14 DSA) musi opisywać ograniczenia nakładane na treści użytkowników oraz zasady moderacji, w tym używane narzędzia zautomatyzowane i weryfikację przez człowieka, a także procedurę skarg. Dostawca musi też wykonywać nakazy organów dotyczące nielegalnych treści i nakazy udzielenia informacji (art. 9 i 10 DSA) oraz informować organ o ich wykonaniu.

Hosting: komentarze, opinie, ogłoszenia, pliki

Dostawca hostingu wdraża mechanizm zgłaszania nielegalnych treści (art. 16 DSA). Mechanizm ma być łatwo dostępny, działać drogą elektroniczną i pozwalać na zgłoszenie z uzasadnieniem, dokładnym adresem URL treści, imieniem i nazwiskiem lub nazwą oraz adresem e-mail zgłaszającego i oświadczeniem o działaniu w dobrej wierze. Dostawca potwierdza odbiór zgłoszenia, rozpatruje je „w sposób terminowy, niearbitralny i obiektywny” i informuje zgłaszającego o decyzji oraz o możliwości odwołania.

Gdy dostawca usuwa treść, ogranicza jej widoczność, wstrzymuje płatności albo blokuje konto, musi przedstawić użytkownikowi „jasne i konkretne uzasadnienie” (art. 17 DSA). Jeżeli dowie się o treści wskazującej na przestępstwo zagrażające życiu lub bezpieczeństwu osób, powinien zawiadomić organy ścigania (art. 18 DSA).

Mechanizm zgłoszeń nie oznacza, że dostawca musi usuwać każdą zgłoszoną opinię, ponieważ zgłoszenie daje mu wiedzę o nielegalnej treści tylko wtedy, gdy pozwala stwierdzić nielegalność „bez szczegółowej analizy prawnej” (art. 16 ust. 3 DSA). Krytyczna, ale prawdziwa opinia klienta nie staje się nielegalną treścią tylko dlatego, że sprzedawca ją zgłosił, a pochopne usunięcie legalnej treści naraża dostawcę na skargę użytkownika.

Platforma internetowa

Platforma zapewnia wewnętrzny system rozpatrywania skarg, w którym użytkownik i zgłaszający mogą przez co najmniej sześć miesięcy od decyzji złożyć elektronicznie i bezpłatnie skargę na usunięcie treści, ograniczenie widoczności, zawieszenie usługi, blokadę konta albo ograniczenie monetyzacji (art. 20 DSA). Użytkownik może też skorzystać z certyfikowanego organu pozasądowego rozstrzygania sporów (art. 21 DSA), a zgłoszenia od zaufanych podmiotów sygnalizujących platforma rozpatruje priorytetowo (art. 22 DSA). Do tego dochodzą środki przeciwko nadużyciom (art. 23), sprawozdawczość (art. 24), zakaz projektowania interfejsu, który „wprowadza w błąd odbiorców usługi lub nimi manipuluje” (art. 25 ust. 1), oznaczanie reklam i informacja o reklamodawcy (art. 26), przejrzystość systemów rekomendacji (art. 27) oraz ochrona małoletnich (art. 28 DSA).

Marketplace

Platforma, na której konsumenci kupują od innych przedsiębiorców, przed dopuszczeniem sprzedawcy zbiera jego dane: nazwę, adres, telefon, e-mail, dokument tożsamości lub identyfikację elektroniczną, dane rachunku płatniczego, numer w rejestrze i oświadczenie, że będzie oferował wyłącznie produkty zgodne z prawem Unii (art. 30 ust. 1 DSA). Kolejne obowiązki dotyczą projektu interfejsu, który ma umożliwiać sprzedawcom przekazanie konsumentom wymaganych informacji (art. 31), oraz informowania konsumentów, którzy kupili nielegalny produkt (art. 32 DSA). Te sprawy prowadzi Prezes UOKiK.

Marketplace powinien też pamiętać o art. 6 ust. 3 DSA, zgodnie z którym platforma traci ochronę przed odpowiedzialnością z prawa konsumenckiego, gdy przedstawia ofertę tak, że przeciętny konsument może uznać, że produkt sprzedaje sama platforma albo podmiot działający pod jej kontrolą.

Zwolnienia dla mikro- i małych przedsiębiorstw

Art. 19 DSA wyłącza całą sekcję 3 (art. 20-28), z wyjątkiem art. 24 ust. 3, wobec dostawców platform, którzy są mikro- albo małymi przedsiębiorstwami w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z 6 maja 2003 r. Art. 29 DSA w ten sam sposób wyłącza obowiązki marketplace'ów z art. 30-32. Mała platforma nie musi więc prowadzić wewnętrznego systemu skarg z art. 20, a z DSA nie wynika dla niej zakaz z art. 25 ani obowiązki reklamowe z art. 26. Zwolnienie trwa jeszcze 12 miesięcy po utracie statusu małego przedsiębiorstwa i nie dotyczy bardzo dużych platform.

Zwolnienie nie obejmuje obowiązków z art. 11-14 ani obowiązków hostingowych z art. 16-18 DSA. Punkt kontaktowy, regulamin, formularz zgłoszeń, uzasadnianie decyzji i wykonywanie nakazów dotyczą także jednoosobowej firmy, która prowadzi forum albo serwis z opiniami. Manipulacyjne interfejsy i ukrytą reklamę zakazują ponadto przepisy o nieuczciwych praktykach rynkowych.

Dane sprzedawców, zgłaszających i osób, których dotyczy moderacja, podlegają rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. (RODO). Firma powinna określić podstawę ich przetwarzania, okres przechowywania i krąg osób z dostępem, ponieważ DSA nie wyłącza zasady minimalizacji danych.

Co zmienia uchylenie rozdziału 3 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną?

Rozdział 3 u.ś.u.d.e. (art. 12-15) przez ponad dwadzieścia lat określał, kiedy pośrednik nie odpowiada za cudze treści. Dla hostingu najważniejszy był art. 14, zgodnie z którym usługodawca nie odpowiadał za przechowywane dane, jeżeli nie wiedział o ich bezprawnym charakterze, a po otrzymaniu „urzędowego zawiadomienia lub uzyskania wiarygodnej wiadomości” niezwłocznie uniemożliwił do nich dostęp. Od 6 listopada ten rozdział przestaje obowiązywać.

Ochrona pośrednika nie znika, ale jej podstawą stają się wyłącznie art. 4-6 DSA. Zgodnie z art. 6 DSA dostawca hostingu nie odpowiada za przechowywane informacje, jeżeli nie ma „faktycznej wiedzy” o nielegalnych treściach albo po jej uzyskaniu bezzwłocznie je usuwa lub blokuje do nich dostęp. Przy roszczeniach odszkodowawczych ochronę traci już wtedy, gdy wie o okolicznościach, które „w sposób oczywisty” świadczą o nielegalności. Kryterium „wiarygodnej wiadomości” zastępuje więc test z art. 16 ust. 3 DSA, który każe sprawdzić, czy zgłoszenie pozwala ocenić nielegalność bez szczegółowej analizy prawnej.

Uchylony art. 14 ust. 3 u.ś.u.d.e. chronił także usługodawcę przed roszczeniami użytkownika, którego treść zablokował, jeżeli wcześniej zawiadomił go o zamiarze blokady. Moim zdaniem po uchyleniu tego przepisu spór o bezpodstawne usunięcie treści trzeba oceniać według regulaminu i Kodeksu cywilnego z 23 kwietnia 1964 r., a dostawcę chroni przede wszystkim rzetelne uzasadnienie decyzji z art. 17 DSA i rozpatrzenie skargi.

Ustawa zmienia też odesłania w innych aktach. W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej art. 296 ust. 3 wyłącza odpowiedzialność za naruszenie znaku towarowego wobec osoby, której odpowiedzialność wyłączają art. 4-6 DSA, a nie jak dotąd art. 12-15 u.ś.u.d.e. W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych art. 22¹ ust. 3 stanowi, że do publicznego udostępniania utworów przez dostawców usług udostępniania treści online art. 6 DSA nie stosuje się. Serwisy, które udostępniają publicznie utwory zamieszczane przez użytkowników, nadal odpowiadają więc według zasad prawa autorskiego.

Skarga na platformę internetową: jak wygląda postępowanie przed organem?

Usługobiorca, a także organizacja działająca w jego imieniu, może złożyć do Prezesa UKE skargę na dostawcę usług pośrednich (art. 22zh u.ś.u.d.e.). Skargę składa się wyłącznie elektronicznie. Musi ona wskazywać dostawcę i usługę, opisywać stan faktyczny, wskazywać naruszony obowiązek z DSA wraz z podstawą prawną, uprawdopodobniać naruszenie i zawierać dane skarżącego. Do skargi dołącza się dowody, w szczególności zrzuty ekranu i nagrania.

Postępowanie organ wszczyna z urzędu, a jego stroną jest dostawca, wobec którego je wszczęto (art. 22zk u.ś.u.d.e.). Skarga nie daje więc skarżącemu prawa do określonego rozstrzygnięcia, tylko sygnalizuje organowi możliwe naruszenie.

Od skargi do decyzji

Kontrolujący może żądać dokumentów, korespondencji e-mailowej, dostępu do systemów informatycznych i baz danych, także tych należących do innego podmiotu, jeżeli zawierają dane kontrolowanej firmy, oraz wyjaśnień od pracowników (art. 22zo u.ś.u.d.e.). Korespondencję z radcą prawnym lub adwokatem dotyczącą przedmiotu postępowania ustawa chroni w ten sposób, że po oświadczeniu kontrolowanego kontrolujący zostawia takie dokumenty na miejscu (art. 22zw). W toku postępowania dostawca i jego pracownicy mają obowiązek udzielać informacji na żądanie organu (art. 22zze).

W decyzji o naruszeniu organ nakazuje zaprzestanie naruszeń i może zobowiązać dostawcę do złożenia oświadczenia albo do opublikowania decyzji na własny koszt. Gdy inne środki nie są skuteczne, może nakazać zamieszczenie ostrzeżenia dla użytkowników albo uniemożliwienie dostępu do treści naruszającej DSA (art. 22zy). Dostawca może też zaproponować zobowiązania, które organ przyjmie decyzją zamiast kary (art. 22zza). Tę ścieżkę rekomenduję firmom, które wykryją u siebie braki dopiero po wszczęciu postępowania.

Kary za naruszenie DSA

Administracyjne kary pieniężne reguluje art. 22zzn u.ś.u.d.e. Ustawa wymienia konkretne obowiązki, za których niewykonanie grozi kara: dla wszystkich dostawców usług pośrednich (m.in. art. 9, 11-15 DSA), dla hostingu (art. 16-18), dla platform (m.in. art. 20, 22-28 i 30-32) oraz dla wyszukiwarek.

Maksymalne stawki mówią niewiele o tym, ile zapłaci konkretna firma, ponieważ organ ustala wysokość kary z uwzględnieniem charakteru, wagi, powtarzalności i czasu trwania naruszenia oraz rozmiaru działalności i możliwości ekonomicznych dostawcy (art. 22zzp). Jeżeli dostawca nie osiągnął obrotu w żadnym z trzech poprzednich lat, kara nie może przekroczyć równowartości 6000 euro (art. 22zzo ust. 4). Organ może jednak ukarać firmę także wtedy, gdy przestała naruszać przepisy, jeżeli przemawia za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia (art. 22zzn ust. 9). Karę płaci się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Kara do 1% obrotu za nieprawidłowe lub niekompletne informacje dotyczy odpowiedzi udzielanych w toku postępowania, dlatego odpowiedź wysłana organowi pospiesznie, bez sprawdzenia przez osobę, która zna procesy moderacji, może sama stać się podstawą kary, nawet gdy pierwotne naruszenie okaże się nieistotne.

Roszczenia użytkowników przed sądem

Art. 54 DSA przyznaje odbiorcom usług prawo do odszkodowania za szkody poniesione wskutek naruszenia przez dostawcę obowiązków z rozporządzenia. W sprawach nieuregulowanych w DSA polska ustawa odsyła do Kodeksu cywilnego, a takie sprawy przekazuje do sądu okręgowego (art. 22zzi u.ś.u.d.e. oraz nowy art. 17 pkt 4⁶ Kodeksu postępowania cywilnego z 17 listopada 1964 r.).

Postępowanie sądowe i administracyjne są ze sobą powiązane w ten sposób, że sąd zawiadamia organ o pozwie i zawiesza postępowanie, jeżeli przed organem toczy się sprawa tego samego naruszenia. Ustalenia prawomocnej decyzji organu, która stwierdza naruszenie, wiążą sąd w sprawie o naprawienie szkody co do samego naruszenia (art. 22zzj ust. 5). Dla firmy oznacza to, że przegrane postępowanie przed UKE lub UOKiK ułatwia użytkownikom dochodzenie odszkodowań. Za zgodą usługobiorcy powództwo na jego rzecz może wytoczyć także właściwy organ albo zaufany podmiot sygnalizujący (art. 22zzk), a organ może przedstawić sądowi opinię w sprawie, jeżeli przemawia za tym interes publiczny (art. 22zzl).

Czy nowelizacja pozwala urzędom blokować treści w internecie?

W trakcie prac legislacyjnych media opisywały procedurę, w której organy i sądy miałyby nakazywać dostawcom ograniczenie dostępu do określonych kategorii nielegalnych treści, takich jak oszustwa, podróbki czy treści wykorzystujące małoletnich. W ogłoszonym tekście ustawy (Dz.U. 2026 poz. 1296) osobnego trybu tego rodzaju nie ma, dlatego starsze omówienia trzeba czytać ostrożnie.

Ustawa przewiduje natomiast środki, które organ stosuje w postępowaniu o naruszenie obowiązków z DSA: nakaz uniemożliwienia dostępu do treści naruszającej DSA, stosowany tylko wtedy, gdy brakuje innych skutecznych środków (art. 22zy ust. 3), tymczasowe ograniczenie zakresu usług na czas postępowania (art. 22zzb) oraz wniosek do Sądu Okręgowego w Warszawie (sądu ochrony konkurencji i konsumentów) o tymczasowe ograniczenie dostępu do usługi w przypadkach z art. 51 ust. 3 DSA (art. 22zzd). Niezależnie od tego dostawcy muszą wykonywać nakazy dotyczące nielegalnych treści, które sądy i organy wydają na podstawie innych przepisów (art. 9 DSA). Niewykonanie takiego nakazu albo brak informacji o jego wykonaniu grozi karą z art. 22zzn.

Jak osoba prywatna może złożyć skargę na platformę i dochodzić roszczeń?

Jeżeli w serwisie pojawiła się treść, która narusza Twoje prawa, zacznij od zgłoszenia przez mechanizm dostawcy z art. 16 DSA. Wskaż dokładny adres URL, wyjaśnij, dlaczego treść jest nielegalna, i zachowaj potwierdzenie zgłoszenia. Dostawca powinien poinformować Cię o decyzji i o możliwości odwołania. Podobnie postępujesz, gdy platforma usunęła Twoją treść albo zablokowała konto. Masz wtedy prawo do uzasadnienia, a na większych platformach także do bezpłatnej skargi w wewnętrznym systemie przez sześć miesięcy od decyzji.

Gdy procedura dostawcy zawodzi, możesz skorzystać z certyfikowanego organu pozasądowego rozstrzygania sporów (wykaz będzie prowadził Prezes UKE w Biuletynie Informacji Publicznej) albo złożyć elektroniczną skargę do Prezesa UKE. Do skargi dołącz zrzuty ekranu, kopie zgłoszeń i odpowiedzi dostawcy. Pamiętaj, że skarga uruchamia nadzór nad dostawcą, ale nie czyni Cię stroną postępowania.

Jeżeli naruszenie obowiązków z DSA wyrządziło Ci szkodę, możesz pozwać dostawcę o odszkodowanie przed sądem okręgowym. Roszczeń wobec autora obraźliwego wpisu, np. z tytułu naruszenia dóbr osobistych, dochodzi się osobno, na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego.

Dostosowanie regulaminu i procedur zgłoszeń do DSA

Pomagam firmom, które publikują treści użytkowników, przygotować się do nadzoru, który zaczyna się 6 listopada. Ustalam, do której kategorii DSA należy serwis i każda jego funkcja, czy firma korzysta ze zwolnień dla mikro- i małych przedsiębiorstw, a potem dostosowuję regulamin, formularz zgłoszeń, wzory uzasadnień i procedurę rozpatrywania skarg. Przygotowuję też zespół na pismo od UKE lub UOKiK i na kontrolę, tak aby odpowiedzi dla organu były kompletne i zgodne z tym, co faktycznie dzieje się w panelu moderacji. Zakres audytów i wdrożeń opisuję na stronie Audyty i wdrożenia, a jeśli chcesz omówić swój serwis, napisz do mnie.

Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.

Źródła

• Ustawa z dnia 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2026 poz. 1296, tekst urzędowy. link
• Ustawa z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, tekst ujednolicony Kancelarii Sejmu z naniesionymi zmianami od 6 listopada 2026 r. (tekst nieurzędowy). link
• Ustawa z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 1513, uchylany rozdział 3 (art. 12-15). link
• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych), art. 3, 6, 16, 17, 19, 20, 24, 25, 29, 30 i 54. link
• Komisja Europejska, strona o akcie o usługach cyfrowych. link
• Urząd Komunikacji Elektronicznej, wyjaśnienie, kogo będzie nadzorował Prezes UKE jako koordynator ds. usług cyfrowych. link
• Rzeczpospolita, artykuł o możliwości składania skarg na platformy internetowe po wejściu w życie ustawy. link
• Inforlex, artykuł o nowych narzędziach UKE wobec nielegalnych treści. link
• Ostrowski Legal, omówienie polskiego systemu egzekwowania DSA. link
• Sawaryn i Partnerzy, publikacja o wdrożeniu DSA w e-commerce. link
• Creativa Legal, artykuł o prawie w marketplace. link
• Dudkowiak, artykuł o handlu online a prawie UE. link
• Brandsit, artykuł o polskiej ustawie wdrażającej DSA i zasadach blokowania treści. link
• Farmer.pl, relacja z prac Sejmu nad poprawkami Senatu do ustawy o DSA. link
• Strefa Biznesu, artykuł o zasadach usuwania nielegalnych treści w toku prac nad ustawą. link
• MyCompany Polska, artykuł o obowiązkach e-biznesu związanych z blokowaniem treści użytkowników. link
• Poland-24, relacja z prac Sejmu nad ustawą o blokowaniu treści. link
• Instalki.pl, relacja z uchwalenia ustawy przez Sejm. link
• Serwis gov.pl, materiał rządowy dotyczący projektu ustawy. link