Prawa autorskie w social mediach: 7 rzeczy, o których twórcy zapominają

Stan prawny na dzień 29 lipca 2026.

Opublikowanie zdjęcia, rolki albo grafiki w social mediach nie przenosi ich do domeny publicznej, a techniczna możliwość skopiowania pliku nie jest zgodą na jego wykorzystanie. Ramy nadal wyznacza ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 24) razem z orzecznictwem TSUE, od wyroku w sprawie Renckhoff z 2018 r. po kwietniowy wyrok Wielkiej Izby w sprawie Pelham. Pytanie, które warto sobie zadać przed publikacją, nie brzmi „czy ta treść była publiczna”, tylko „na jakiej podstawie mogę użyć jej właśnie w ten sposób, w tym kanale i w tym celu”. Poniżej siedem miejsc, w których twórcy, marki i agencje najczęściej tracą kontrolę nad prawami, i konkretne działania przy każdym z nich. Po siódemce dokładam dwie dodatkowe kwestie, wizerunek i treści z AI, które w praktyce wracają równie często, choć rządzą się osobnymi przepisami.

1. Publiczny post nadal może być utworem

Ochrona powstaje z chwilą ustalenia utworu, bez rejestracji, bez opłat i bez noty copyright. Wynika to z art. 1 ustawy i dotyczy tak samo obrazu olejnego, jak i karuzeli na Instagramie. Wrzucenie materiału na otwarty profil nie jest zrzeczeniem się praw ani zgodą dorozumianą na dalsze wykorzystanie.

Odwrotne uproszczenie też jest błędne. Ochronie podlega sposób wyrażenia, a nie pomysł, temat, trend czy format wypowiedzi, co przesądza art. 1 ust. 2¹ ustawy. Sam pomysł na challenge, koncepcja serii „7 rzeczy, o których…” albo estetyka prowadzenia profilu nie należą do nikogo. Chroniona jest konkretna realizacja: kadr, montaż, tekst, układ grafiki. TSUE w sprawie C-145/10 Painer uznał, że nawet zwykły portret jest utworem, jeżeli fotograf dokonał swobodnych wyborów co do tła, pozy, światła i momentu zdjęcia. W sprawie C-683/17 Cofemel Trybunał dodał, że liczy się oryginalność, a nie walor estetyczny. W polskiej sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z 28 października 2020 r. (IV CSK 470/18) sądy meriti uznały sporne fotografie za utwory, a Sąd Najwyższy tego wyniku nie podważył, choć merytorycznie nie rozstrzygnął ogólnego progu ochrony fotografii.

Praktyczny wniosek dla obu stron sporu: krótkie hasło reklamowe, prosta tabela albo odtwórcze zdjęcie produktowe na białym tle mogą nie przekroczyć progu twórczości, ale to ocena indywidualna, a nie reguła, na której buduje się strategię contentową.

2. Repost nie zawsze jest legalny bez zgody

Trzy działania, które w telefonie wyglądają podobnie, mają zupełnie inne skutki prawne. Kliknięcie natywnej funkcji udostępniania zostawia materiał u autora i może mieścić się w licencji funkcjonalnej platformy, ale zakres tego uprawnienia zależy od regulaminu, statusu źródła i sposobu użycia. Link albo embed wskazuje drogę do treści hostowanej gdzie indziej. Pobranie pliku i wgranie go na własny profil to już zwielokrotnienie utworu i nowe publiczne udostępnienie, wykonane twoimi rękami i skierowane do twojej publiczności.

Orzecznictwo układa się w spójną linię. Link do utworu legalnie i swobodnie dostępnego co do zasady nie dociera do nowej publiczności (C-466/12 Svensson). Link do materiału opublikowanego bezprawnie oceniamy inaczej: przy działaniu w celach zarobkowych TSUE przyjął wzruszalne domniemanie wiedzy o bezprawnym charakterze publikacji, do której prowadzi odesłanie (C-160/15 GS Media). Pobranie fotografii z jednej strony i umieszczenie jej na innej wymaga nowego zezwolenia autora, choćby zdjęcie wisiało wcześniej w otwartym internecie (C-161/17 Renckhoff). Obejście skutecznych zabezpieczeń przed framingiem również jest udostępnieniem nowej publiczności (C-392/19 VG Bild-Kunst). Zasada operacyjna jest jedna: linkuj do legalnego źródła, a plik przenoś na własny profil dopiero po uzyskaniu zgody.

Jedno pole pozostaje otwarte. Przed TSUE zawisła sprawa C-30/26 SHR Germany, w której sąd pyta między innymi o to, czy udostępnienie w obrębie Facebooka cudzego posta naruszającego prawa autorskie jest publicznym udostępnianiem i czy stosować do niego kryteria z GS Media. Wniosek wpłynął 26 stycznia 2026 r., wyroku jeszcze nie ma, więc nikt uczciwie nie przedstawi tej kwestii jako przesądzonej.

3. Podpis pod grafiką nie zastępuje licencji

„Źródło: Instagram”, „credit to owner”, „no copyright intended” i oznaczenie konta autora to nie są podstawy prawne. Podanie autora i źródła bywa warunkiem legalności, ale dopiero wtedy, gdy działasz w granicach dozwolonego użytku. Ten warunek stawia wprost art. 34 ustawy: wymieniamy imię i nazwisko twórcy oraz źródło, z uwzględnieniem istniejących możliwości. Osobną sprawą jest art. 16, który chroni autorstwo i prawo autora do oznaczenia utworu nazwiskiem albo pseudonimem; prawa osobiste są niezbywalne i nieograniczone w czasie, lecz to nie one warunkują legalność korzystania w ramach dozwolonego użytku.

Do legalnego wykorzystania potrzebujesz czegoś innego: zgody autora, licencji, przeniesienia praw albo konkretnej przesłanki dozwolonego użytku. Dodatkowo warto sprawdzić, kto naprawdę jest uprawniony. Instagram i Pinterest zwykle nie są właścicielami praw do publikowanych materiałów, a wskazanie platformy jako źródła niczego nie dowodzi. Profil, z którego kopiujesz grafikę, sam mógł ją przejąć od kogoś innego. Jeżeli osoba udzielająca zgody nie ma praw, zgoda niczego ci nie daje, a jako publikujący musisz umieć wykazać własną podstawę wykorzystania. Zakres ewentualnej odpowiedzialności ustalamy dopiero potem, ponieważ zależy on od tego, kto występuje z roszczeniem, jakiego rodzaju jest to roszczenie, w jakiej roli działałeś i co ustaliłeś z klientem albo agencją.

4. Prawo cytatu wymaga celu, proporcji i oznaczenia

Art. 29 ustawy pozwala przytaczać w samoistnym utworze fragmenty rozpowszechnionych utworów, a także w całości utwory plastyczne, fotograficzne i drobne utwory, w zakresie uzasadnionym celami cytatu: wyjaśnianiem, polemiką, analizą krytyczną lub naukową, nauczaniem albo prawami gatunku twórczości. Nie istnieje reguła „10 procent”, „15 sekund” ani „trzy takty”. Czasem legalnie przytoczysz całe zdjęcie, a czasem trzy sekundy nagrania będą naruszeniem, jeżeli zabraknie celu.

TSUE w sprawie C-516/17 Spiegel Online podkreślił, że cytat musi pozostawać w bezpośrednim i ścisłym związku z własną wypowiedzią i służyć intelektualnemu zestawieniu obu wypowiedzi. Fotografia użyta jako ozdoba posta, tło pod tekst albo wizualny wypełniacz tego warunku nie spełnia. Zanim powołasz się na cytat, sprawdź cztery rzeczy: czy tworzysz własną, samoistną wypowiedź, czy masz rzeczywisty cel przytoczenia, czy zakres przejęcia jest proporcjonalny do tego celu oraz czy wskazałeś twórcę i źródło zgodnie z art. 34. Do tego dochodzi art. 35, który zakazuje naruszania normalnego korzystania z utworu i godzenia w słuszne interesy twórcy.

5. Regulamin platformy nie daje ci prawa do cudzych treści

Publikując materiał, udzielasz platformie szerokiej licencji: niewyłącznej, nieodpłatnej, globalnej, zbywalnej i sublicencjonowalnej, wykonywanej w granicach ustawień prywatności. Tak brzmią warunki Instagrama i podobnie wyglądają warunki YouTube. Ta licencja nie przenosi praw ani na platformę, ani tym bardziej na innych użytkowników. Meta wprost pisze w warunkach, że użytkownik zachowuje prawa do swoich treści i jednocześnie nie może publikować materiałów, do których praw nie ma.

Odwrotny kierunek działa równie ostro. Z tego, że ktoś opublikował zdjęcie na TikToku, nie wynika, że możesz pobrać je i wykorzystać poza funkcjami aplikacji, zwłaszcza w kampanii płatnej. Część funkcji natywnych, jak duety, remiksy czy stitch, przewiduje określone uprawnienia między użytkownikami, a regulaminy różnią się między platformami. Zasada operacyjna: uprawnienie z funkcji natywnej kończy się tam, gdzie kończy się ta funkcja, więc zgoda na duet w aplikacji nie obejmuje reklamy na innej platformie, katalogu drukowanego ani przekazania materiału klientowi.

Warto też pamiętać o tle regulacyjnym. Art. 17 dyrektywy 2019/790 (DSM), wdrożony do polskiej ustawy nowelizacją z 26 lipca 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1254), nakłada obowiązki licencyjne na same platformy. Zgodnie z art. 22¹ ust. 2 ustawy zgoda uzyskana przez platformę obejmuje również czynności użytkowników, jeżeli nie działają oni w celach zarobkowych albo ich działalność nie przynosi znaczących przychodów. Ustawa łączy te przesłanki alternatywą, więc wystarczy spełnienie jednej z nich, a sam zarobkowy charakter profilu jeszcze niczego nie przesądza. Podmiot komercyjny nie powinien jednak zakładać, że zgoda platformy go obejmuje: przy profilu marki, kampanii płatnej i współpracy z reklamodawcą trzeba ustalić, czy spełniona jest przynajmniej jedna z przesłanek, sprawdzić zakres licencji uzyskanej przez platformę, a przy wątpliwości oprzeć publikację na własnej podstawie.

Podział ról widać też w orzecznictwie. W połączonych sprawach C-682/18 YouTube i C-683/18 Cyando (wyrok z 22 czerwca 2021 r.) TSUE przyjął, że sama platforma co do zasady nie dokonuje publicznego udostępnienia, dopóki nie przyczynia się do niego w kwalifikowany sposób, na przykład wiedząc o konkretnym bezprawnym materiale i nie usuwając go niezwłocznie. Ten wyrok zapadł jednak w stanie prawnym sprzed art. 17 dyrektywy DSM i nie opisuje w całości dzisiejszej sytuacji: dostawcy usług udostępniania treści online odpowiadają obecnie na odrębnych zasadach, wprowadzonych nowelizacją z 26 lipca 2024 r. Odpowiedzialność użytkownika, który wgrał plik, pozostaje przy tym niezależna od oceny roli platformy.

6. Muzyka w tle, mem i screenshot też mogą naruszać prawa

W jednym utworze muzycznym siedzi kilka warstw praw: kompozytora, autora tekstu, wykonawców, producenta fonogramu, a często także autora opracowania. Znalezienie nagrania w bibliotece aplikacji nie oznacza, że nabyłeś którąkolwiek z nich. TikTok wskazuje, że treści promujące markę, produkt lub usługę powinny korzystać z Commercial Music Library, a warunki tej biblioteki ograniczają miejsce i sposób wykorzystania nagrań. Meta wyjaśnia, że standardowa biblioteka na Instagramie służy przede wszystkim użytkowi osobistemu i niekomercyjnemu, a do zastosowań komercyjnych kieruje do Sound Collection. Najbardziej ryzykowne scenariusze są zawsze te same: film sponsorowany z dźwiękiem z biblioteki konsumenckiej, cross-posting rolki z TikToka na stronę marki, trendujący utwór w płatnej reklamie oraz przekazanie klientowi materiału, który potem trafia do kampanii poza zakresem pierwotnej licencji.

Krótkość fragmentu też nie ratuje. TSUE w sprawie C-476/17 Pelham (wyrok z 29 lipca 2019 r.) uznał, że pobranie nawet bardzo krótkiej próbki fonogramu i wykorzystanie jej w nowym nagraniu wymaga zgody producenta, chyba że twórca użyje jej w postaci zmienionej i nierozpoznawalnej dla słuchacza.

Mem łączy zwykle prawa do fotografii lub kadru filmowego z prawami do tekstu i opracowania. Art. 29¹ ustawy pozwala korzystać z utworów na potrzeby parodii, pastiszu i karykatury, w zakresie uzasadnionym prawami tych gatunków. TSUE w sprawie C-201/13 Deckmyn wskazał, że parodia przywołuje istniejący utwór, wykazuje wobec niego zauważalne różnice i stanowi wypowiedź humorystyczną albo żartobliwą, przy zachowaniu równowagi między prawami autora a wolnością wypowiedzi.

Screenshot bywa najbardziej podstępny, ponieważ w jednym kadrze kopiuje interfejs, fotografię, cudzą wypowiedź i wizerunek. Zrzut ekranu w analizie krytycznej albo prawniczej często obroni się jako cytat. Ten sam zrzut użyty jako dowód społeczny w reklamie wymaga osobnej podstawy, a zwykle także zgody osoby, której wypowiedź pokazujesz.

7. Content od freelancera i agencji wymaga kompletnego łańcucha praw

Zapłacona faktura nie przenosi praw autorskich. Art. 41 ust. 2 ustawy ogranicza umowę do pól eksploatacji wyraźnie w niej wymienionych, art. 53 wymaga dla przeniesienia praw formy pisemnej pod rygorem nieważności, a art. 67 ust. 5 tej samej formy dla licencji wyłącznej. Jeżeli umowa nie mówi wyraźnie o przeniesieniu, art. 65 nakazuje przyjąć, że twórca udzielił licencji. Sam nośnik również nie decyduje, co przesądza art. 52: kupno pliku nie jest nabyciem praw.

Działa to w obie strony i tu ostrzegam obie strony sporu. W sprawie zakończonej wyrokiem SN z 28 października 2020 r. (IV CSK 470/18) sądy meriti przyjęły, że licencja niewyłączna powstała z ustnych ustaleń i zachowania stron, a Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną głównie ze względu na wadliwie sformułowane zarzuty. Nie jest to więc abstrakcyjna teza rozstrzygająca każdą podobną współpracę, lecz czytelne ostrzeżenie: twierdzenie „nie ma pisemnej umowy, więc klient nie może użyć niczego” bywa równie ryzykowne jak twierdzenie „zapłaciłem, więc mam wszystko”. Zakres ustalamy według umowy, celu współpracy, charakteru świadczenia i zwyczaju.

Art. 12 ustawy nie ratuje sytuacji, w której współpracujesz z freelancerem. Pracodawca nabywa prawa do utworu stworzonego w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, z chwilą przyjęcia utworu i w granicach wynikających z celu umowy o pracę oraz zgodnego zamiaru stron. Wobec osoby na B2B, zleceniobiorcy i podwykonawcy agencji ten mechanizm nie działa w ogóle, a wobec pracownika nie obejmuje materiałów tworzonych prywatnie, poza zakresem obowiązków.

Dwie dodatkowe kwestie: wizerunek i treści z AI

Wizerunek to osobny tytuł prawny

Prawa do zdjęcia i prawo osoby na zdjęciu to dwie różne sprawy. Art. 81 ustawy wymaga zezwolenia osoby przedstawionej na rozpowszechnianie wizerunku. Wyjątki dotyczą osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem funkcji publicznych, osoby stanowiącej jedynie szczegół całości oraz - w braku wyraźnego zastrzeżenia - osoby, która otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie. Zapłata za sesję nie jest więc bezwarunkową furtką: model może zastrzec zakres wykorzystania, a takie zastrzeżenie wiąże. Wizerunek jest też dobrem osobistym z art. 23 i 24 k.c., a gdy pozwala zidentyfikować osobę, staje się daną osobową w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO.

Stąd jednak nie wynika prosty automat. Podstawę z art. 6 RODO ustala się dla konkretnego administratora, celu i okoliczności przetwarzania, a art. 17 nie daje prawa do usunięcia każdego zdjęcia, gdyż obwarowano je przesłankami i wyjątkami. Zezwolenie z art. 81 ustawy, legalność samej publikacji wizerunku i podstawa przetwarzania z RODO to trzy odrębne analizy, które trzeba przeprowadzić osobno. UODO w materiale z 10 marca 2026 r. przypomina, że żądając usunięcia zdjęcia z social mediów, trzeba wskazać konkretny adres URL, zwrócić się do publikującego lub administratora i zachować dowody. Praktyczne znaczenie ma też sposób udokumentowania zgody: w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 18 czerwca 2015 r. (I ACa 617/15) zezwolenie na wykorzystanie wizerunku wynikało z negocjowanej pisemnej umowy o wykonanie zdjęć, w zamian za obniżenie ceny. Zakres zezwolenia odczytujemy zatem z treści uzgodnień stron, a nie z domysłów o tym, na co model zapewne by przystał.

Treści z AI i obowiązki z AI Act

Wygenerowanie grafiki nie daje praw do wszystkich jej elementów i nie usuwa ryzyka podobieństwa do cudzego utworu. Licencja dostawcy narzędzia, ochrona samego rezultatu i odpowiedzialność za naruszenie to trzy odrębne pytania. Od 2 sierpnia 2026 r. stosuje się obowiązki przejrzystości z art. 50 AI Act, ale nie jest to ogólny nakaz oznaczania każdej treści wygenerowanej przez AI. W zależności od roli podmiotu, rodzaju systemu i rodzaju treści powstają różne obowiązki: dostawcy zapewniają maszynowo odczytywalne oznaczenie wyników systemu oraz ich wykrywalność, a podmioty stosujące informują odbiorców przede wszystkim o deepfake'ach oraz o tekstach publikowanych w celu informowania opinii publicznej o sprawach interesu publicznego.

Terminy zmieniły się już po uchwaleniu rozporządzenia. Obowiązujące od 27 lipca 2026 r. rozporządzenie (UE) 2026/1744 wprowadziło ograniczony okres przejściowy: do systemów wprowadzonych do obrotu przed 2 sierpnia 2026 r. obowiązek z art. 50 ust. 2 stosuje się dopiero od 2 grudnia 2026 r. Datę wdrożenia trzeba więc ustalić osobno dla każdego narzędzia, którego używacie. Komisja Europejska opublikowała wytyczne do tych obowiązków 20 lipca 2026 r.

Sama etykieta „wygenerowane przez AI” nie zamyka tematu. Dostawca musi zapewnić oznakowanie maszynowo odczytywalne i wykrywalność wyniku, a podmiot stosujący - jasne ujawnienie w przypadkach z art. 50 ust. 4, we właściwym momencie i w czytelnej formie. Żadne z tych oznaczeń nie legalizuje przy tym ewentualnego naruszenia praw autorskich.

Dowody, roszczenia i ścieżka platformowa

Archiwizuj pliki źródłowe z metadanymi, briefy, zgody, licencje, regulamin platformy z dnia publikacji i historię postów. Przy naruszeniu zabezpiecz URL, datę, godzinę, zrzuty pokazujące kontekst i skalę zasięgu oraz dowody komercyjnego wykorzystania. Art. 78 daje roszczenia z tytułu naruszenia praw osobistych, a art. 79 roszczenia majątkowe, w tym o zaniechanie, usunięcie skutków, wydanie korzyści i naprawienie szkody.

Ścieżka platformowa biegnie osobno i przy każdym kroku ma inny zakres podmiotowy. Zgłoszenie bezprawnej treści z art. 16 DSA kierujemy do dostawcy usług hostingu. Wewnętrzny system rozpatrywania skarg z art. 20 prowadzą platformy internetowe, więc odwołanie od decyzji przysługuje tam, gdzie taka platforma podjęła ją wobec twojej treści albo twojego zgłoszenia. Skargę z art. 53 na naruszenie DSA przez dostawcę usług pośrednich składa się do koordynatora usług cyfrowych. Nie są to trzy uniwersalne etapy każdego sporu autorskiego: zanim wybierzesz drogę, sprawdź, z jakim rodzajem usługi masz do czynienia. Usunięcie materiału ogranicza szkodę, lecz nie rozstrzyga o odpowiedzialności.

Co nadal nie jest przesądzone

Zakres pojęcia utworu przy krótkich formach pozostaje sporny. Prosty slogan, plansza z tekstem i standardowe zdjęcie produktowe bywają oceniane różnie, a wynik zależy od tego, ile swobodnych wyborów twórczych da się wykazać w konkretnym materiale.

Odpowiedzialność za natywne udostępnienie cudzego, bezprawnie opublikowanego posta czeka na rozstrzygnięcie w sprawie C-30/26. Do czasu wyroku ostrożne podejście zakłada, że przy działaniu zarobkowym kryteria z GS Media mogą znaleźć zastosowanie także wewnątrz platformy.

Dozwolony użytek nie jest zarezerwowany dla działalności niekomercyjnej. To, że zarabiasz na profilu, nie wyklucza cytatu, parodii ani pastiszu, choć komercyjny charakter wpływa na ocenę proporcjonalności i konfliktu z normalnym korzystaniem z utworu. Podobnie nie jest prawdą, że muzyki z bibliotek platformowych nigdy nie wolno używać komercyjnie: chodzi o właściwą bibliotekę i o warunki, które trzeba przeczytać.

Sporny bywa też wymiar roszczeń. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 23 czerwca 2015 r. (SK 32/14) zakwestionował trzykrotność stosownego wynagrodzenia w zakresie objętym sentencją, ale TSUE w sprawie C-367/15 Oławska Telewizja Kablowa uznał, że prawo unijne co do zasady nie sprzeciwia się żądaniu dwukrotności hipotetycznej opłaty licencyjnej.

Co sprawdzić przed publikacją

| Element | Pytanie kontrolne | Kiedy potrzebna jest osobna podstawa | |---|---|---| | Autor | Kto stworzył materiał i czy potrafisz to wykazać? | Źródłem jest cudzy profil, wyszukiwarka grafik albo plik bez historii | | Licencja | Jaki dokument pozwala użyć treści w tym kanale i w tym celu? | Umowa nie wymienia pola eksploatacji, kanału albo płatnej promocji | | Wizerunek | Czy osoba na materiale zezwoliła na rozpowszechnianie? | Brak wyjątku z art. 81 albo zgoda nie obejmuje reklamy | | Muzyka | Z której biblioteki pochodzi nagranie i co mówią jej warunki? | Post promuje markę, produkt albo usługę | | AI | Czy materiał powstał z udziałem AI i w jakiej występujesz roli? | Publikujesz deepfake albo tekst o sprawach interesu publicznego |

Audyt praw autorskich w social mediach

Zacznij od inwentaryzacji: wypisz materiały opublikowane w ostatnich dwunastu miesiącach, przy których nie potrafisz w pięć minut wskazać źródła prawa do publikacji. Dla każdego z nich ustal, czy masz umowę, licencję, zgodę czy tylko przekonanie, że „było publicznie dostępne”. Materiały bez podstawy zdejmij albo uzupełnij dokumentację, zanim ktoś zrobi to za ciebie.

Następnie przejrzyj kampanie płatne pod kątem muzyki i cross-postingu, ponieważ tam ryzyko jest najwyższe, a szkoda najłatwiejsza do wyliczenia przez uprawnionego. Potem sprawdź umowy z agencją i freelancerami według listy z punktu siódmego, a przy okazji zapytaj o prawa do stocków, fontów i materiałów podwykonawców. Na koniec ustal wewnętrzną zasadę dla zespołu: żadna grafika z Google Images ani Pinteresta nie trafia na profil firmowy, a zgody udzielone w wiadomościach prywatnych są zapisywane w jednym miejscu razem z datą i zakresem.

Dla działów prawnych i compliance dodaję jeszcze jedno. Zgoda na wizerunek z art. 81, podstawa przetwarzania z RODO i licencja autorska to trzy odrębne tytuły prawne. Klauzula „wszystkie prawa przechodzą na klienta” bez wymienienia pól eksploatacji nie chroni nikogo, a regulamin konkretnej funkcji platformy trzeba czytać osobno od regulaminu ogólnego.

Pracowników i social media managerów proszę o zapamiętanie jednego zdania: „publicznie dostępne” nie znaczy „wolne od praw”, a osoba publikująca musi umieć wykazać podstawę wykorzystania.

Jeżeli chcesz uporządkować to u siebie, chętnie przejdę z tobą przez umowy z agencją i twórcami, przygotuję politykę publikacji treści razem z rejestrem zgód i licencji oraz ustawię obieg dokumentów i podpisy elektroniczne tak, żeby zgoda na wizerunek albo licencja dała się odnaleźć w minutę, a nie w skrzynce sprzed roku. Jeżeli w produkcji contentu używacie narzędzi AI, przy okazji sprawdzę, które obowiązki z art. 50 AI Act dotyczą waszej roli, i ocenię przetwarzanie danych osobowych w tym procesie.

Chcesz uporządkować prawa do swoich materiałów?

Najczęściej problem ujawnia się dopiero w sporze: brakuje umowy z grafikiem, licencja wygasła albo materiał pochodzi z banku zdjęć, który zmienił warunki. Porządkuję stan praw do materiałów, zanim pojawi się roszczenie. Zobacz prawo autorskie albo napisz do mnie.

Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.

Źródła

• ELI, ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 24. link

• ELI, ustawa z 26 lipca 2024 r. wdrażająca dyrektywę DSM do prawa polskiego, Dz.U. z 2024 r. poz. 1254, w tym art. 22¹ o zgodzie obejmującej czynności użytkowników. link

• ELI, Dziennik Ustaw, kodeks cywilny, tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 795, art. 23 i 24 o dobrach osobistych. link

• EUR-Lex, dyrektywa 2001/29/WE (InfoSoc), zwłaszcza art. 2, 3 i 5. link

• EUR-Lex, dyrektywa (UE) 2019/790 (DSM), zwłaszcza art. 17 o odpowiedzialności platform. link

• EUR-Lex, komunikat Komisji COM(2021) 288 final, wytyczne do art. 17 dyrektywy DSM. link

• EUR-Lex, RODO, art. 4 pkt 1, art. 6 i art. 17 w kontekście wizerunku jako danej osobowej. link

• EUR-Lex, rozporządzenie (UE) 2022/2065 (DSA), art. 16 o zgłoszeniach do dostawców usług hostingu, art. 20 o wewnętrznym systemie skarg u platform internetowych i art. 53 o skardze do koordynatora usług cyfrowych. link

• EUR-Lex, rozporządzenie (UE) 2024/1689 (AI Act), art. 50 i art. 113 o obowiązkach przejrzystości i terminach stosowania. link

• EUR-Lex, rozporządzenie (UE) 2026/1744 zmieniające AI Act, okres przejściowy dla art. 50 ust. 2 wobec systemów wprowadzonych do obrotu przed 2 sierpnia 2026 r. link

• Komisja Europejska, wyjaśnienia dotyczące zmienionych terminów stosowania obowiązków przejrzystości. link

• Komisja Europejska, wytyczne do obowiązków przejrzystości dostawców i podmiotów stosujących systemy AI z 20 lipca 2026 r. link

• TSUE, C-145/10 Painer, wyrok z 1 grudnia 2011 r., twórczy charakter fotografii portretowej. link

• TSUE, C-466/12 Svensson, wyrok z 13 lutego 2014 r., linkowanie do treści legalnie dostępnej. link

• TSUE, C-201/13 Deckmyn, wyrok z 3 września 2014 r., przesłanki parodii. link

• TSUE, C-160/15 GS Media, wyrok z 8 września 2016 r., domniemanie wiedzy o bezprawności przy linkowaniu w celach zarobkowych. link

• TSUE, C-367/15 Oławska Telewizja Kablowa, wyrok z 25 stycznia 2017 r., dwukrotność hipotetycznej opłaty licencyjnej. link

• TSUE, C-161/17 Renckhoff, wyrok z 7 sierpnia 2018 r., pobranie i ponowna publikacja fotografii. link

• TSUE, C-476/17 Pelham, wyrok z 29 lipca 2019 r., sampling i prawa producenta fonogramu. link

• TSUE, C-516/17 Spiegel Online, wyrok z 29 lipca 2019 r., związek cytatu z własną wypowiedzią. link

• TSUE, C-683/17 Cofemel, wyrok z 12 września 2019 r., oryginalność zamiast kryterium estetycznego. link

• TSUE, sprawy połączone C-682/18 YouTube i C-683/18 Cyando, wyrok z 22 czerwca 2021 r., odpowiedzialność platform w stanie prawnym sprzed art. 17 dyrektywy DSM. link

• TSUE, C-392/19 VG Bild-Kunst, wyrok z 9 marca 2021 r., framing z obejściem zabezpieczeń. link

• TSUE, C-590/23 Pelham, wyrok Wielkiej Izby z 14 kwietnia 2026 r., granice pastiszu w kulturze remiksu. link

• TSUE, C-30/26 SHR Germany, wniosek prejudycjalny z 26 stycznia 2026 r., sprawa w toku, pytania o udostępnianie cudzego posta na Facebooku. link

• Sąd Najwyższy, wyrok z 28 października 2020 r., IV CSK 470/18, ustalenia sądów meriti o twórczym charakterze fotografii i o licencji niewyłącznej. link

• Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyrok z 18 czerwca 2015 r., I ACa 617/15, zezwolenie na wykorzystanie wizerunku zawarte w pisemnej umowie o wykonanie zdjęć. link

• Trybunał Konstytucyjny, wyrok z 23 czerwca 2015 r., SK 32/14, trzykrotność stosownego wynagrodzenia. link

• UODO, materiał z 10 marca 2026 r. o prawie do usunięcia danych w mediach społecznościowych. link

• UOKiK, rekomendacje dotyczące oznaczania współpracy komercyjnej przez influencerów. link

• KRRiT, informator dla twórców internetowych z 27 listopada 2025 r. link

• Instagram, warunki korzystania z usługi, zakres licencji udzielanej Mecie przez użytkownika. link

• Meta, informacja o licencjonowanej bibliotece muzycznej na Instagramie i jej ograniczeniach. link

• YouTube, warunki korzystania z usługi dla EOG i Szwajcarii. link

• TikTok, zasady komercyjnego korzystania z muzyki i Commercial Music Library. link

• TikTok, warunki korzystania z Biblioteki muzyki komercyjnej. link

• PARP, Katarzyna Prędota, materiał o prawie autorskim w działalności MŚP z 2 kwietnia 2026 r. link

• ZAiKS Akademia, opracowanie o muzyce w treściach influencerów i postach sponsorowanych. link