Przeniesienie autorskich praw majątkowych w umowie: kiedy naprawdę stajesz się właścicielem praw

Stan prawny na dzień 11 sierpnia 2026.

Zapłaciłeś za aplikację, logo albo kampanię, odebrałeś pliki i dostałeś fakturę. Mimo to możesz nie mieć prawa, żeby ten rezultat zmienić, sprzedać ani przenieść na nowego dostawcę. Autorskie prawa majątkowe nie przechodzą przez sam fakt zapłaty, tylko przez poprawnie napisaną umowę, a od 20 września 2024 r. dochodzi do tego nowa ochrona twórców, która zmienia rachunek ryzyka przy szerokim wykupie praw. Ten przewodnik pokazuje, na co patrzeć krok po kroku, zanim podpiszesz umowę o prawa autorskie i zanim uznasz, że masz nad rezultatem pełną kontrolę.

Zapłata, faktura i pliki to za mało

Zacznij od odklejenia dwóch rzeczy, które w praktyce zlewają się w jedno: pieniędzy i praw. Wynagrodzenie za wykonanie utworu nie przenosi praw autorskich. Jeżeli umowa nie zawiera wyraźnego postanowienia o przeniesieniu praw, ustawa każe co do zasady przyjąć, że twórca udzielił jedynie licencji. Wynika to z art. 65 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego tekst jednolity ogłoszono w Dz.U. z 2025 r. poz. 24.

Ta sama logika dotyczy nośnika i plików. Art. 52 rozdziela własność egzemplarza od praw autorskich. Dostęp do repozytorium, przesłany plik projektowy albo przekazany dysk nie oznaczają, że nabyłeś prawo do korzystania z utworu w zakresie, którego potrzebuje twoja firma. Najkrótsze ujęcie brzmi tak: „zapłacone” to nie to samo co „przeniesione”, a wartością nie jest sama własność utworu, tylko prawnie zabezpieczona swoboda korzystania z niego w przyszłości.

Najpierw ustal, czy w ogóle powstał utwór

Zanim zaczniesz spierać się o zakres praw, sprawdź, czy jest do czego. Ochroną prawa autorskiego obejmujemy tylko rezultat, który stanowi własną twórczość intelektualną autora. Nie każdy tekst, projekt czy fragment kodu spełnia ten warunek.

Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku Cofemel (C-683/17) przypomniał, że wartość estetyczna ani gospodarcza rezultatu nie wystarcza do objęcia go prawem autorskim. Najpierw trzeba ustalić, czy powstał możliwy do zidentyfikowania i oryginalny rezultat. W sprawie SAS Institute (C-406/10) Trybunał dodał, że funkcjonalność programu, język programowania i format plików nie są same w sobie chronioną formą wyrażenia. Wniosek praktyczny jest taki, że umowa może chronić poufność albo ograniczać korzystanie, ale nie powinna przedstawiać niechronionej idei jako autorskiego monopolu. Jeżeli sprzedawca zapewnia cię, że „przenosi prawa autorskie” do samego pomysłu, układu funkcji albo standardu, to obiecuje coś, czego prawo autorskie nie chroni.

Przeniesienie praw czy licencja

Masz dwie różne konstrukcje i to od wyboru między nimi zależy, co naprawdę dostaniesz. Przeniesienie praw przesuwa autorskie prawa majątkowe na ciebie i pozwala nimi dalej rozporządzać. Licencja pozostawia prawa u twórcy, a tobie daje jedynie zgodę na korzystanie w uzgodnionym zakresie.

Nie zawsze potrzebujesz pełnego przeniesienia praw. Jeżeli chcesz wyłącznie publikować materiały na swojej stronie albo używać dokumentacji w jednym projekcie, wystarczy dobrze opisana licencja. Pamiętaj tylko o rozwiązaniach domyślnych z art. 66 do 68: bez odmiennych postanowień licencja działa przez pięć lat i na terytorium państwa siedziby licencjobiorcy, a bez wyraźnej zgody nie udzielisz sublicencji. Dla modelu SaaS albo działalności międzynarodowej te ustawienia domyślne zwykle nie pasują, więc terytorium, czas, wyłączność i sublicencję trzeba uregulować wprost.

Forma pisemna i podpis elektroniczny

To jest miejsce, w którym najwięcej umów pęka. Przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz licencja wyłączna wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Forma pisemna oznacza własnoręczny podpis na dokumencie obejmującym treść umowy albo, zgodnie z art. 78(1) Kodeksu cywilnego, kwalifikowany podpis elektroniczny jako elektroniczny odpowiednik podpisu własnoręcznego. Zwykły mail z potwierdzeniem warunków, samo kliknięcie przycisku „akceptuję” i podpis złożony w usłudze, która nie wystawia podpisu kwalifikowanego, formy pisemnej nie zachowują, choćby platforma nazywała się „e-podpis”: o rodzaju podpisu decyduje jego funkcja techniczna, a nie nazwa handlowa usługi. Skan wymaga osobnej oceny. Art. 78 Kodeksu cywilnego dopuszcza zachowanie formy pisemnej także przez wymianę dokumentów, z których każdy podpisała własnoręcznie jedna strona. Gdy więc obie strony rzeczywiście podpisały swoje papierowe egzemplarze, forma została zachowana już w tej chwili, a przesłany później skan jest tylko elektronicznym odwzorowaniem do celów dowodowych. Sam skan nigdy nie zastępuje podpisanego oryginału, więc gdy oryginał z własnoręcznym podpisem w ogóle nie powstał, zeskanowany dokument formy nie ratuje. Ten sam rygor obejmuje aneks rozszerzający katalog pól eksploatacji, więc późniejsze „dogadanie się mailem” nie naprawi braku formy.

Nieważność rozporządzenia nie musi jednak oznaczać, że nic cię z drugą stroną nie łączy. W konkretnym stanie faktycznym zachowanie stron może prowadzić do ustalenia licencji niewyłącznej, którą można udzielić w dowolnej formie. To rozwiązanie awaryjne, a nie cel. Jeżeli zależy ci na pełnej kontroli nad rezultatem, zadbaj o właściwą formę od początku.

Moment przejścia praw: co znaczy przyjęcie utworu

Podpis pod umową to jeszcze nie koniec drogi do praw. Art. 64 ustawy reguluje to wprost jako przepis dyspozytywny: jeżeli umowa nie stanowi inaczej, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na uzgodnionych polach eksploatacji przechodzi na nabywcę dopiero wtedy, gdy przyjmie on utwór, a nie w chwili podpisania umowy.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę, z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.

Ustawa nie definiuje samego przyjęcia, więc w praktyce przybiera ono jedną z kilku postaci. Najbezpieczniejsza to podpisany protokół odbioru albo inne wyraźne oświadczenie, że zamawiający akceptuje rezultat. Dopuszczalne jest też przyjęcie dorozumiane: zamawiający zaczyna z utworu korzystać bez zastrzeżeń albo nie zgłasza uwag w terminie, który umowa przewiduje na odniesienie się do przekazanego rezultatu. Znaczenie przyjęcia utworu potwierdza też wyrok SN I CSK 596/17. Sama zapłata faktury jeszcze nie przesądza o przyjęciu, choć razem z brakiem zastrzeżeń i z tym, że zamawiający zaczął korzystać z rezultatu, bywa na przyjęcie dobrym dowodem.

Dlatego dobra umowa wprost opisuje procedurę odbioru: kto i w jakim terminie zgłasza uwagi, co się dzieje, gdy termin minie bez odpowiedzi, i kiedy rezultat uznaje się za przyjęty. Warto też ustalić, co dzieje się z wersją odrzuconą. Jeżeli zamawiający zgłosi uwagi i nie przyjmie rezultatu, skutek z art. 64 nie następuje, a prawa zostają przy twórcy, dopóki nie powstanie wersja, którą strony rzeczywiście przyjmą. Korzystanie z odrzuconego rezultatu, na przykład wdrożenie fragmentu odrzuconego kodu do produkcji, odbywa się wtedy bez podstawy w przeniesieniu praw.

Pola eksploatacji, czyli serce umowy

Umowa przenosi prawa tylko na tych polach eksploatacji, które w niej wskazałeś. Wymaga tego art. 41 ust. 2, a art. 50 podaje ich przykładowe grupy: utrwalanie i zwielokrotnianie określoną techniką, obrót egzemplarzami, publiczne odtwarzanie i nadawanie oraz udostępnianie w sieci w taki sposób, aby każdy miał do utworu dostęp w wybranym miejscu i czasie.

Dwie skrajności prowadzą do kłopotów. Pierwsza to mechaniczne wklejenie całego art. 50 do każdej umowy. Druga to zaklęcia typu „na wszystkich polach eksploatacji”, „w każdym możliwym zakresie” albo „bez żadnych ograniczeń”. Zwrot „na wszystkich obecnych i przyszłych polach eksploatacji” nie obejmie pól nieznanych w chwili zawarcia umowy, ponieważ art. 41 ust. 4 zakazuje obejmowania umową pól jeszcze nieistniejących. Zamiast tego opisz konkretny model korzystania. Dla materiałów internetowych zwykle potrzebujesz zwielokrotniania cyfrowego, wprowadzania do pamięci urządzeń i serwerów, publikacji w internecie i intranecie, udostępniania na żądanie, dystrybucji w mediach społecznościowych oraz wykorzystania w reklamie. Dla oprogramowania właściwe będą czynności z art. 74 ust. 4.

Pamiętaj również o granicy z art. 41 ust. 3. Nie da się skutecznie przenieść praw do wszystkich przyszłych utworów danego twórcy ani do wszystkich przyszłych utworów określonego rodzaju. Możesz natomiast objąć umową dostatecznie oznaczone rezultaty konkretnego projektu.

Prawa zależne i prawa osobiste

Samo przeniesienie praw majątkowych nie zawsze pozwala rozwijać utwór. Zgodnie z art. 46, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje prawo zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich, czyli na modyfikacje, tłumaczenia i adaptacje. Bez wyraźnego postanowienia możesz mieć prawa do projektu, a mimo to nie móc legalnie zlecić jego przeróbki innej firmie. Dlatego umowa powinna osobno regulować prawo dokonywania zmian, zezwolenie na wykonywanie praw zależnych, prawo udzielania takich zezwoleń dalej oraz łączenie utworu z innymi materiałami.

Osobno stoją prawa osobiste. Art. 16 przesądza, że są nieograniczone w czasie oraz niezbywalne, więc zapis, w którym twórca „przenosi autorskie prawa osobiste”, nie wywoła skutku. W praktyce stosujemy inne narzędzia: zobowiązanie twórcy do niewykonywania wskazanych uprawnień wobec nabywcy, zgodę na określone zmiany, upoważnienie do wykonywania niektórych praw w jego imieniu oraz ustalenie sposobu oznaczania autorstwa. Bezpieczniej powiązać takie zobowiązanie z oznaczonym utworem i celem eksploatacji niż formułować je blankietowo na wszystko naraz, o czym niżej w części o rozbieżnych stanowiskach.

Wynagrodzenie po reformie z 2024 roku

Nowelizacja z 26 lipca 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 1254), która wdrożyła dyrektywę o prawie autorskim na jednolitym rynku cyfrowym, weszła zasadniczo w życie 20 września 2024 r. i zmieniła układ ryzyka po stronie nabywcy. Art. 43 ust. 2 wymaga teraz, aby wynagrodzenie twórcy było godziwe i odpowiednie do zakresu udzielonego prawa, charakteru i zakresu korzystania oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu. Wynagrodzenie proporcjonalne do przychodów korzysta z domniemania zgodności z tymi kryteriami, ale ryczałt jest nadal dopuszczalny, o ile da się go uzasadnić zakresem praw i przewidywaną eksploatacją.

Do tego dochodzą trzy mechanizmy, które warto znać przed podpisaniem umowy typu buy-out. Po pierwsze, art. 44 pozwala twórcy żądać przed sądem podwyższenia wynagrodzenia, gdy okaże się ono niewspółmiernie niskie wobec korzyści nabywcy. Zniknął dawny warunek „rażącej dysproporcji”, więc próg interwencji sądu jest niższy. Po drugie, art. 47(1) nakłada na nabywcę praw lub licencjobiorcę obowiązek przekazywania twórcy informacji o przychodach z eksploatacji i należnym wynagrodzeniu nie rzadziej niż raz w roku; ustawa przewiduje przy tym wyjątki, między innymi dla nieznaczącego wkładu twórczego względem wykorzystanej całości, licencji nieodpłatnych oraz nabycia praw przez pracodawcę na podstawie art. 12, a sam obowiązek obejmuje też umowy zawarte wcześniej, w zakresie korzystania z utworu po 20 września 2024 r. Po trzecie, art. 57 pozwala twórcy odstąpić od umowy albo ją wypowiedzieć, gdy nabywca praw albo licencjobiorca wyłączny, który zobowiązał się rozpowszechniać utwór, nadal go nie rozpowszechnia mimo wyznaczonego dodatkowego terminu wynoszącego co najmniej sześć miesięcy. Przy licencji wyłącznej twórca może zamiast wypowiedzenia umowy udzielić licencji również innym podmiotom, przez co dotychczasowa licencja traci wyłączność. Praktyczny wniosek: jednorazowy niski ryczałt za szeroki wykup praw nie zamyka już tematu, jeżeli utwór odniesie nieoczekiwany sukces. Warto też wprost zaznaczyć w umowie, że ustalona kwota obejmuje wszystkie wymienione pola eksploatacji, ponieważ art. 45 przewiduje odrębne wynagrodzenie za każde pole, chyba że umowa stanowi inaczej.

Programy komputerowe rządzą się osobnymi regułami

To najważniejszy wyjątek od nowej ochrony twórców. Art. 77 ust. 1 wyłącza wobec programów komputerowych stosowanie m.in. art. 43 o godziwym wynagrodzeniu, art. 44 o sądowym podwyższeniu, art. 47(1) o obowiązku informacyjnym oraz art. 57 o prawie odstąpienia od umowy, a także części praw osobistych. Innymi słowy większości gwarancji z reformy 2024 r. nie stosuje się do kodu. Twórca programu zachowuje jedynie prawo do autorstwa i oznaczenia programu.

W umowie na oprogramowanie rozdziel więc kod źródłowy i wynikowy, dokumentację, grafikę i teksty, warstwę audiowizualną, bazy danych oraz komponenty open source i elementy podmiotów trzecich. Nie przeniesiesz praw, których wykonawca sam nie ma, więc poproś o wykaz komponentów zewnętrznych i ich licencji. Pilnuj też uprawnień, których umowa nie może ci odebrać. Art. 75 pozwala legalnemu nabywcy wykonywać czynności potrzebne do korzystania z programu, a klauzule ograniczające kopię zapasową, badanie programu i dekompilację dla interoperacyjności są nieważne w zakresie z art. 76.

Ta warstwa ma też wymiar unijny. W wyroku UsedSoft (C-128/11) Trybunał uznał, że nazwanie transakcji „licencją” nie rozstrzyga jej kwalifikacji, a bezterminowe udostępnienie kopii za cenę odpowiadającą jej wartości może zostać potraktowane jak sprzedaż. W sprawie IT Development (C-666/18) naruszenie licencji dotyczące uprawnień zastrzeżonych prawem autorskim, w tym nieautoryzowana modyfikacja kodu, korzysta z ochrony przewidzianej dla praw własności intelektualnej. W wyroku Top System (C-13/20) Trybunał potwierdził, że legalny nabywca może dekompilować program dla poprawienia błędów, a umowa nie może go tego uprawnienia całkowicie pozbawić.

Łańcuch praw: pracownik, B2B, podwykonawca

Sprawdź, od kogo twój kontrahent nabył prawa, zanim uwierzysz, że może je przenieść na ciebie. Tu działają dwa różne modele, których nie wolno mylić.

Przy zwykłych utworach pracowniczych art. 12 daje pracodawcy prawa dopiero z chwilą przyjęcia utworu i tylko w granicach celu umowy o pracę. Co ważne, utwór musi powstać w wykonaniu obowiązków pracowniczych. Samo powstanie w godzinach pracy, na sprzęcie firmy albo w związku z ogólną wiedzą pracownika nie wystarcza. Inaczej jest z programami komputerowymi: na podstawie art. 74 ust. 3 prawa do programu stworzonego przez pracownika w wykonywaniu obowiązków przysługują pracodawcy bezpośrednio, chyba że umowa stanowi inaczej. Przenoszenie jednego schematu na wszystkie rezultaty pracy prowadzi do błędów, ponieważ tekst, grafika i dokumentacja idą inną drogą niż kod.

Przepisy o utworach pracowniczych nie obejmują automatycznie zleceniobiorców, wykonawców dzieła, jednoosobowych przedsiębiorców ani podwykonawców software house'u. Osoba pracująca na B2B nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 12, więc bez odrębnej, skutecznej umowy prawa zostają u niej. Dlatego spółka, która sprzedaje ci projekt, może nie mieć praw od freelancera, który faktycznie go stworzył. Zanim podpiszesz, zażądaj potwierdzenia całego łańcucha praw, a nie tylko oświadczenia głównego wykonawcy.

Spory o pola eksploatacji, wynagrodzenie i prawa osobiste

Kilka pytań nie ma jednej pewnej odpowiedzi i warto o tym wiedzieć, zanim zaufasz przyszłej wykładni.

Pierwszy spór dotyczy pól eksploatacji. Podejście ścisłe zakłada, że pole niewymienione w umowie nie zostało objęte przeniesieniem. Sąd Najwyższy dopuszcza jednak ustalanie zakresu w drodze wykładni oświadczeń stron, a w sprawie I CSK 596/17 uznał nawet nieprecyzyjne odesłanie za wystarczające w konkretnych okolicznościach. Granica jest jednak wyraźna: wykładnia nie naprawi braku wymaganej formy pisemnej, a wątpliwości rozstrzyga się na rzecz węższego zakresu nabycia. Z perspektywy redakcji umowy nie ma powodu, aby liczyć na życzliwą interpretację sądu, skoro zakres praw można opisać precyzyjnie od razu.

Drugi spór dotyczy nowego art. 43 ust. 2. Nie jest przesądzone, czy obowiązek godziwego wynagrodzenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Część komentatorów wskazuje, że dyrektywa nie umieszcza tej zasady wśród przepisów obowiązkowych i nakazuje uwzględniać swobodę umów. Inni podnoszą, że polskie brzmienie przepisu nie przewiduje umownego wyłączenia, a postanowienie sprzeczne z nim mogłoby być nieważne na podstawie art. 58 Kodeksu cywilnego. W bazach orzecznictwa Sądu Najwyższego i TSUE do 11 sierpnia 2026 r. nie zidentyfikowano opublikowanego orzeczenia, które rozstrzygałoby tę wątpliwość.

Trzeci spór dotyczy praw osobistych. Przeważa pogląd, że nie można ich przenieść ani się ich zrzec, dopuszcza się natomiast zobowiązanie do ich niewykonywania albo upoważnienie nabywcy do wykonywania określonych uprawnień. Orzecznictwo Sądu Najwyższego potwierdza niezbywalność praw osobistych, nie rozstrzyga jednak wprost skuteczności blankietowego, nieograniczonego zobowiązania na wszystkie przyszłe modyfikacje. W piśmiennictwie, w tym w komentarzu Akademii ZAiKS z 2025 r., przeważa stanowisko, że tak sformułowane zobowiązanie ma charakter kontraktowy, a nie że stanowi zbycie praw, ale to stanowisko doktrynalne, niepotwierdzone wprost wyrokiem odnoszącym się do tej konstrukcji.

Warto też pamiętać o wyroku Luksan (C-277/10). Trybunał dopuścił tam krajowe domniemanie przeniesienia na producenta praw do utworu filmowego, ale zastrzegł, że nie może ono pozbawiać głównego reżysera niezbywalnego prawa do godziwej rekompensaty za zwielokrotnianie utworu na użytek prywatny. Dla producentów i dystrybutorów, którzy nabywają prawa do utworu audiowizualnego, płynie z tego praktyczny wniosek: krajowe domniemanie przeniesienia praw nie zwalnia automatycznie z rozliczenia rekompensaty należnej reżyserowi, nawet jeżeli umowa reguluje to inaczej.

AI, due diligence i dostęp do plików przy nabywaniu praw autorskich

Trzy wątki na koniec, krótko, ale realnie wpływają na wartość umowy.

Treści tworzone z udziałem AI

Materiały tworzone z udziałem generatywnej AI bywają problemem samego przedmiotu umowy. Klauzula może „przenosić” prawa do treści wygenerowanej przez AI, choć w konkretnym przypadku prawo autorskie w ogóle nie powstało. Zamiast pustej deklaracji ureguluj udział człowieka w powstaniu rezultatu, pochodzenie materiałów wejściowych, warunki użytego narzędzia oraz odpowiedzialność za roszczenia osób trzecich. Oznaczenie treści zgodnie z obowiązkami przejrzystości z AI Act nie rozstrzyga autorstwa ani własności praw.

Luka w łańcuchu praw jako ryzyko transakcyjne

Brak uporządkowanych praw to też ryzyko transakcyjne. W procesach inwestycyjnych i przy sprzedaży biznesu prawa do kodu, marki i dokumentacji są przedmiotem due diligence. Luka w łańcuchu praw potrafi obniżyć wycenę, wymusić umowy naprawcze albo zablokować transakcję.

Dostęp techniczny do rezultatu

Na końcu rzecz prozaiczna, a często pomijana. Nabycie praw nie zapewnia jeszcze dostępu do repozytorium, domeny, kont chmurowych, plików projektowych ani kluczy administracyjnych. Prawa bez kodu źródłowego i dokumentacji mają ograniczoną wartość operacyjną, dlatego umowa powinna łączyć rozporządzenie prawami z procedurą wydania materiałów i możliwością zmiany dostawcy.

Umowa o przeniesienie praw autorskich: lista kontrolna

Jeżeli podpisujesz albo dostajesz umowy, w których pojawiają się prawa autorskie do kodu, grafiki, tekstów albo wdrożeń IT, mogę sprawdzić, czy rzeczywiście przejmujesz to, za co płacisz, i wskazać, gdzie łańcuch praw się rwie. Pomagam ułożyć klauzule o przeniesieniu praw i polach eksploatacji, dobrać formę umowy razem z kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a przy materiałach tworzonych z udziałem AI ocenić ryzyko roszczeń oraz obowiązki wynikające z AI Act.

Masz przed sobą umowę o przeniesienie praw?

Pola eksploatacji, moment przejścia praw i prawa zależne to trzy miejsca, w których najczęściej wychodzi, że kupiło się mniej, niż się wydawało. Sprawdzam takie umowy przed podpisem, po obu stronach. Zobacz prawo autorskie albo napisz do mnie.

Tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.

Źródła

• Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 24. link

• Nowelizacja prawa autorskiego z 26 lipca 2024 r., wdrożenie dyrektywy CDSM, Dz.U. 2024 poz. 1254. link

• Kodeks cywilny, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 795, m.in. art. 58, 65, 78, 78(1). link

• Dyrektywa (UE) 2019/790 o prawie autorskim na jednolitym rynku cyfrowym, art. 18 do 23. link

• Dyrektywa 2009/24/WE o ochronie prawnej programów komputerowych. link

• Dyrektywa 2001/29/WE o prawie autorskim w społeczeństwie informacyjnym, tekst skonsolidowany. link

• Wyrok SN z 14.09.2005, III CK 124/05, forma i wykładnia pól eksploatacji. link

• Wyrok SN z 25.05.2017, II CSK 531/16, dorozumiana licencja przy dokumentacji projektowej. link

• Wyrok SN z 5.10.2018, I CSK 596/17, zgodny zamiar stron a granice wykładni, w tym znaczenie przyjęcia utworu. link

• Wyrok TSUE C-277/10, Luksan, niezbywalne prawo głównego reżysera do godziwej rekompensaty za kopiowanie na użytek prywatny. link

• Wyrok TSUE C-406/10, SAS Institute, granice ochrony funkcjonalności programu. link

• Wyrok TSUE C-128/11, UsedSoft, kwalifikacja licencji i wyczerpanie prawa. link

• Wyrok TSUE C-683/17, Cofemel, przesłanka oryginalności utworu. link

• Wyrok TSUE C-666/18, IT Development, naruszenie licencji a ochrona praw IP. link

• Wyrok TSUE C-13/20, Top System, dekompilacja dla poprawienia błędów. link

• MKiDN, informacja o nowelizacji prawa autorskiego z 26.07.2024. link

• Prokuratoria Generalna RP, rekomendacje dotyczące klauzul autorskich w umowach o doradztwo. link

• Komisja Europejska, badanie praktyk kontraktowych przy przenoszeniu praw autorskich. link

• Akademia ZAiKS, komentarz o autorskich prawach osobistych. link

• OIRP Warszawa, Temidium, analiza nowych przepisów o umowach z twórcami. link

• Cyberprawo.org, komentarz o stosowaniu nowych umów autorskich do dawnych umów. link